Het Laatste Nieuws

Even Prikken

by Marius ~ december 17th, 2009

Naast het Novotel, aan de Hofweg op nummer staat op de ruit ‘even prikken’. Dit lijkt me niet bepaald een uitnodiging, maar werkt wel uitnodigend als je op prikkenjacht bent zoals ik.

Zie http://www.klmtravelclinic.nl/loc-denhaag.html voor het webadres.

Aldaar aangeland ben ik omdat de GGD afdeling injecties op het Malieveld aan het prikken is tegen de (Belgische)Mexicaanse griepvariant. Omdat er ook geen secretariaat bemanning is aan de Thorbeckelaan deze week, heeft mijn vriendelijke huisarts assistente me hierheen doorverwezen. Super! Eerst gebeld en ja, ik ben op tijd en kan gelijk vandaag nog komen. De vaccinaties dienen tenminste 14 dagen van te voren geconsumeerd te worden. Lekker voor mij. Injecties ik vind het maar niks. In dienst kreeg ik na de oefening een stereoprik en de vermoeidheid haalde me na 1 stap in. Ik viel flauw. Dat vergeet je niet zomaar.

Affijn ik ben een DTP en Hepatits prik rijker in mijn lijf.

–> meer volgt <–

Paspoort verlopen

by Marius ~ december 16th, 2009

Oei, mijn paspoort is verlopen en ik wil naar een land buiten Europa. Het is niet handig om dan een verlopen paspoort te hebben. Je leest wel eens van die verhalen dat ze je dan, voordat je in het vliegtuig wilt stappen, uit de rij halen bij de paspoortcontrole.

Daar sta je dan. De reis naar Schiphol overleefd. Het ging gelukkig allemaal goed. Die man die er per ongeluk met mijn tas vandoor ging, kon ik net op tijd tegenhouden voordat ie de trein uitstapte. De rest van mijn spullen lagen nog op de treinbank. Mijn buurman had zich er over ontfermd. Hij stak gelijk van wal met zijn ervaringen op de Schiphollijn. Ja die is het. En dat waren er nogal wat. Mijn oren en verbeelding konden het niet zo goed behappen. Hij blijft maar vertellen, waar haalt hij die kennis toch allemaal vandaan, bedenk ik me nog, het is erg veel. Maar daar was het ondergrondse station al en stapte ik na een beleefd en vriendelijk dankwoord uit. Niet nadat ik hem beloofd had om toch vooral op te passen onderweg. Dus ook niet meer onachtzaam met mijn spullen omgaan. Je kunt niet zomaar iedereen vertrouwen tegenwoordig. Hij had er een zintuig voor ontwikkeld.

Ik zwaaide hem na, toen hij verder naar Amsterdam het station uitreed. Fantastisch en geheel compleet kom ik in de jungle die Schiphol Airport heet aan. Overal hangen borden. Ik moet naar Gate Z. Lekker makkelijk de laaste gate. Maar waar is die? Achteraan zeker, ja gate Q t/m Z —> kant op. Op pad, de winkels voorbij zien te komen. Inchecken hoeft niet meer. Leve het internet, zelfs de kaartjes heb ik on-line geboekt. Ik mag zo doorlopen. Nu nog die gate vinden. Ik kies in de mensenmassa een gaatje en sluip er op af. Het is ontzettend vol hier. Wat al die mensen komen doen weet ik niet. Zoveel kun je dat vliegtuig toch niet inslepen? Volgens mij sturen ze je linea recta retour.

Eindelijk, ik begon al te wensen dat ik over de mensen kan lopen, met bagage en al. Daar is de gate’ Z’. Nu is het zo dat het hier weer akelig rustig is. Op die lange rij voor dat ‘huisje’ in het midden van de doorloop na, staan hier bijna geen mensen waar je overheen kan struikelen. Het is wat, al die tassen die ik tegen mijn schenen aan gekregen heb. Mijn vakantiewandelingen beginnen goed. Gehard door de oefening langs de vloedlijn met passerende honden en tennisballen, kan ik het wel hebben allemaal. Maar boven alles is daar mijn vakantie verwachting. In mijn gedachten ben ik al in Egypte. Die hele reis naar mijn eindbestemming in het midden van de woestijn heb ik al overgeslagen. Ik zit daar lekker langs de Nijl met mijn rug tegen het zeildoek van de feloek. Die me zachtjes in slaap dobbert. Ik geef mijn paspoort aan die vrouw met een pet op, zonder nog acht te hebben voor mijn omgeving. En ja hoor, die man in de trein zei het al! Blijf op je spullen letten, je weet maar nooit.

Even deze hobbel nemen, Ik moet mee met een andere pet. Deze herbergt een grote man. Zwaargebouwd en met bijpassende loop begeleidt hij me naar een kamer aan de zijkant van het huisje in het midden. Ik mag plaats nemen op een stoel waar geen onderdeel teveel aan zit. Nu komt het, denk ik en ja hoor. “Meneer van Alles. Uw Paspoort is verlopen”.

Regen en nog eens regen

by Marius ~ november 4th, 2009

Jawel na regen schijnt de zon. Alleen.. Vandaag was die wel achter de wolken verdwenen.

Vanavond heb ik een wandeling gemaakt over de zandduinen op de grens van de Veluwe. Leuk. Ik kreeg allemaal honden achter me aan. Ook deze wandelen daar graag. Het lijkt me zo dat we eigenlijk allemaal wat meer buiten moeten komen. Behalve die honden en de eigenaar daarvan, kwam ik hier verder geen mens meer tegen.